Είναι νέος, αεικίνητος και έχει μια εναλλακτική και οικολογική προσέγγιση στα πράγματα που είναι ορατή και στο μαγαζί του “The Green Project” στο Δρυό. Εδώ ο επισκέπτης, πλάι σε μια φυσική δεξαμενή, μπορεί να απολαύσει από καφέ μέχρι ποτό και επιλεγμένα πιάτα. Ένας ολόκληρος τοίχος είναι καλυμμένος από μαρμελάδες δικής του παραγωγής, ενώ οι πελάτες μπορούν να γευτούν πρωτότυπα κοκτέιλ μαρμελάδας!
Η Γεωργία Παττέ – Καραγιαννιώτη είναι 18 χρόνια στον ΗΧΩ FM, έναν από τους παλιότερους ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, που ενημερώνει και ψυχαγωγεί του Παριανούς και τους Αντιπαριώτες εδώ και 26 χρόνια.
Με καταγωγή από τη Μεγάλη Βρετανία, η Βίκυ Πρέστον ζει εδώ και 30 χρόνια στην Ελλάδα, είκοσι από τα οποία στην Πάρο. Εδώ είναι κυρίως γνωστή ως η εκδότρια του αγγλόφωνου περιοδικού Paros Life & Naxos Life από το 1998 ως το 2013. Τα τελευταία χρόνια δουλεύει εθελοντικά για την ίδρυση και επέκταση του δίγλωσσου Μοντεσσοριανού σχολείου στη Νάουσα και σαν μέλος της ομάδας Ιnnovaros, που προωθεί τη βιώσιμη ανάπτυξη της Πάρου.
Η Irana Ji An είναι μια νέα και όμορφη γυναίκα με ελληνική και αργεντίνικη καταγωγή. Λεπτή, σβέλτα, ζεστή με φωτεινά μάτια δείχνει να ζει πραγματικά σύμφωνα με τις αρχές της γιόγκα, την οποία διδάσκει. Εξάλλου φιλοδοξία της είναι να ενθαρρύνει τον κόσμο να ζει όσο καλύτερα μπορεί, μέσα από τη συνειδητή άσκηση και αυτοπαρατήρηση, όπως λέει η ίδια.
Εκείνος: αυτοδίδακτος καλλιτέχνης ζωγράφος και αλιεύς αχινών. Στα καΐκια από 9 χρονών, βέρος Ναουσαίος ξενιτεύτηκε στο Πίσω Λιβάδι όπου διατηρεί το ουζερί «Μουράγιο». Εκείνη: γεννημένη στο Μοσχάτο, μεγάλωσε στον Ρέντη και φοίτησε στη Ράλλειο στον Πειραιά. Βρέθηκε στην Πάρο γιατί ερωτεύτηκε. Μεγάλες αγάπες το βιβλίο και το θέατρο.
Η εμπειρία από τη συμμετοχή μου στη διοργάνωση διεθνών αγώνων μού έχει αποδείξει ότι τα οφέλη για το νησί από τέτοιου είδους ενασχολήσεις είναι τόσο σημαντικά, που πραγματικά θα έπρεπε να κυνηγάμε τέτοιες ευκαιρίες και όχι να τις διώχνουμε σε άλλες χώρες.
Οδηγός μου από παιδί, ενστικτωδώς, είναι να ακολουθώ το κάλεσμα της δημιουργικής έμπνευσης ακόμα και αν οι θυσίες που απαιτούνται είναι τεράστιες. Είναι το μόνο στο οποίο οφείλει ένας καλλιτέχνης να είναι πιστός.
Γνώρισα την Πάρο το 1975, την εποχή της αθωότητας, και αγάπησα τη Νάουσα του καπετάν Λινάρδου, τις Λεύκες του τελευταίου μυλωνά του νησιού, του μπαρμπα-Αρτέμη, όταν το λιμανάκι της Νάουσας ήταν το πιο όμορφο ψαροχώρι των Κυκλάδων.
Αποφάσισα να υλοποιήσω την ανακαίνιση και επέκτασή του θεάτρου των Λευκών, οραματιζόμενος να γίνει ένας πολυχώρος· αλλά και με πρακτική σκέψη, καθότι όποια εκδήλωση και να τελούσαμε στην κοινότητα δεν υπήρχε ο απαραίτητος χώρος, επομένως χρειαζόμασταν έναν μεγαλύτερο – και αυτόν το ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει το συγκεκριμένο θέατρο.
Το καλύτερο για τον καθένα από εμάς θα ήταν να έχει ως στόχο να κάνει την ίδια τη ζωή του να μοιάζει με πάρτι μέχρι τέλους. Μόνο έτσι θα βρούμε τη δημιουργικότητά μας, που θα μας κάνει χρήσιμους και στον εαυτό μας και στην κοινωνία, διότι αν δεν δημιουργήσουμε και δεν προσφέρουμε, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;
