Πανδημία, οικονομικές συνέπειες, οικολογικό αποτύπωμα: οι τρείς «άγνωστοι» στην εξίσωση της φετινής τουριστικής περιόδου. Και επιπλέον, μια ευκαιρία αναστοχασμού του τουριστικού μοντέλου για την Πάρο και την Αντίπαρο. Η Πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Πάρου-Αντιπάρου παρουσιάζει στην Parola τη δική της πρόταση για το πώς μπορεί να δοθεί πειστική λύση στην εξίσωση αυτή.
Ο Σταύρος Νιφλής μπήκε για πρώτη φορά στον σκοτεινό θάλαμο στα δέκα του χρόνια, για να τυπώσει φωτογραφίες του αδελφού του, ερασιτέχνη φωτογράφου, στις γειτονιές του Πειραιά, όπου και μεγάλωσε.
Ο Πάνος Κέκας δεν παράγει - εδώ και δεκαετίες - μόνο πνευματική τροφή, ως σκηνοθέτης και παραγωγός. Εκτός από τα οπτικοακουστικά του προϊόντα, που θα δούμε και θα ακούσουμε το καλοκαίρι στην Πάρο και στις Κυκλάδες, από το εργαστήριο της ψυχής του βγαίνουν, για δεύτερη σεζόν, και κάποιες θεσπέσιες, μεθυσμένες γεύσεις. «Ρακέντι» δεν ονομάζεται το σκάφος του, αν και είναι ιστιοπλόος, αλλά το εστιατόριό του...
Αρκεί στη Νατάσα Μπιζά μια λεπτομέρεια, που θα περνούσε απαρατήρητη σε όλους μας, για να πυροδοτήσει μια αισθητική εντύπωση, η οποία με τη σειρά της διαταράσσει τις βιοτικές ισορροπίες μας, αφυπνίζοντας τη σκέψη μας. H διακεκριμένη εικαστικός σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (με δάσκαλο το Γιάννη Ψυχοπαίδη) και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης, ενώ συμμετείχε σε πολλές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Συνεργάζεται επίσης με το Εικαστικό Εργαστήρι του Δήμου Πάρου.
Σε λίγο καιρό η Πάρος θα αποκτήσει το πρώτο της ιδιωτικό ωδείο. Εμπνεύστριά του είναι μια προικισμένη πιανίστα, που τολμά να κάνει το μεγάλο βήμα σε δύσκολες εποχές. Η Μαρουλία Κοντού, μισή Παριανή και μισή Σαντορινιά, μας υποδέχεται στο σπίτι της: ένα πανέμορφο κυκλαδικό οίκημα φτιαγμένο με μεράκι στο ορεινό χωριό Κώστος.
Σημείο αναφοράς για τους φιλότεχνους της Πάρου, το Fotis Art Cafe στο λιμανάκι της Νάουσας, θα παρουσίαζε και φέτος μια πλειάδα δημιουργών σε μια έκθεση με τ’ όνομά του και η οποία σηματοδοτούσε τη δεκάχρονη συνεργασία του Φώτη Μέλλιου με τη Μαρία Δημητριάδη, δημιουργό της αίθουσας τέχνης «Μέδουσα».
Στην Αντίπαρο, το 2011, εγκαινιάστηκε η πρώτη γκαλερί του νησιού από μια δραστήρια γυναίκα: τη Μαίρη Χατζάκη. Που δεν κατάγεται από το νησί, αλλά το αγάπησε σαν να είναι δικό της. Καλλιτεχνική φύση, πρωτοστάτησε και στη δημιουργία του Φεστιβάλ Φωτογραφίας που γίνεται μέσα στο Κάστρο. Η γκαλερί της ονομάζεται «αντί». Από το «Αντίπαρος» βέβαια. Αλλά κι επειδή, όπως μας λέει η κ.Χατζάκη, η ονομασία υπαινίσσεται κάτι «κόντρα στο ρεύμα»… Από φέτος. μαθαίνουμε, ο χώρος θα φιλοξενεί Αrt Shop του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης.
Η Δήμητρα Χανιώτη, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες εικαστικούς της νέας γενιάς μιλάει στο Parola για την τέχνη και την εμπειρία της διδασκαλίας. Κόρη ενός φιλότεχνου ζαχαροπλάστη και μητέρα ενός οκτάχρονου κοριτσιού, που συχνά ζωγραφίζει μαζί της, η Δήμητρα Χανιώτη ήθελε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική από τότε που θυμάται τον εαυτό της. «Με επηρέασε και η δουλειά ενός οικογενειακού φίλου, του Νίκου Κατσουρού. Είχαμε έργα του στο σπίτι και τον χάζευα ατέλειωτες ώρες να δουλεύει σ’ αυτό εδώ το ατελιέ», θυμάται.
Η Δέσποινα Γιαβάρα είναι ηθοποιός και ιδιοκτήτρια του Brazil port bar στο Πίσω Λιβάδι. Στην εποχή μας όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες στρέφονται στη δημιουργία κάποιου χώρου που σκοπός του είναι να συγκεράσει την καλλιτεχνική δράση με το συμπόσιο και τη φιλοξενία.
Είναι δυναμικός, λακωνικός, σαφής και κατηγορηματικός. Άνθρωπος των πράξεων, ενεργητικός, με παρουσιαστικό, ύφος και τόνο σχεδόν στρατιωτικό: θυμίζει λίγο τον Σταύρο Ξενίδη, στην ταινία “η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα”, να λέει “εγώ είμαι στρατιωτικός και τα λέω τσεκουράτα!”. Όμως δεν είναι αξιωματικός, είναι γιατρός, χειρουργός: ο Γιάννης Τσιγώνιας.
