Ο Παναγιώτης Γούτος και η Μαρία Μουρκογιάννη είναι ζωγράφοι και συντηρητές έργων τέχνης με εξειδίκευση στη συντήρηση τοιχογραφιών, φορητών εικόνων και μουσαμά. Η Μαρία διαθέτει επιπλέον εξειδίκευση στην κεραμική τέχνη, στο πλαίσιο της οποίας ανέλαβε και ολοκλήρωσε την κατασκευή του τάφου του Αγίου Εφραίμ, υπό την καθοδήγηση της ηγουμένης Μακαρίας, στην Ιερά Μονή του Αγίου, στη Ν. Μάκρη Αττικής.
Σε μια ταβέρνα στην Αντίπαρο ο Ιάκωβος Ραγκούσης, ένας γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης, ήταν για μας μια συγκλονιστική αποκάλυψη. Με μια ιδιοσυγκρασιακή ταυτοτική γραφή και μια πολύ ώριμη φιλοσοφία ζωής, μας μίλησε για την τέχνη του και τις σκέψεις του για τη ζωή του στο νησί.
Ο αρχαιολόγος Γιάννος Κουράγιος έχει ταυτιστεί κυρίως με την ανασκαφή στο Δεσποτικό, το μικρό νησάκι στα δυτικά της Αντιπάρου, που έχει γίνει διάσημο πριν ακόμα ανοίξει επίσημα τις πύλες του στο κοινό. Πράγματι η ανασκαφή αυτή που ξεκίνησε πριν 28 χρόνια και προχώρησε παρά τις πολλές αντιξοότητες έμελλε να γίνει το έργο της ζωής του.
Ο Νίκος Μαλατέστας είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων. Σοβαρός και μεθοδικός, με αγάπη για την Πάρο, πίστη στη συλλογική δράση και τεχνολογικό επαγγελματικό υπόβαθρο έχει αναλάβει κάποιες δύσκολες αποστολές τα τελευταία χρόνια.
Η Κωνσταντίνα Ανδρεάκου έχει ταυτίσει τη ζωή της με τη μουσική και τις χορωδίες της Πάρου. Με την ευκαιρία της φετινής βράβευσης της χορωδίας του Αρχίλοχου σε διεθνή διαγωνισμό στη Ρουμανία, μας ξεναγεί σε αυτό το γεμάτο νότες ταξίδι.
H συνέντευξη με τη Μαρουλία Κοντού έγινε την επομένη της 1ης Συνάντησης Χορωδιών που οργάνωσε το Ωδείο Μυθωδία. Ήταν κουρασμένη αλλά ενθουσιασμένη· είχε καταφέρει να πραγματοποιήσει άλλο ένα σχέδιο, άλλο ένα όνειρό της. Δύο υψηλού επιπέδου μικτές χορωδίες είχαν ταξιδέψει από την Αθήνα μέχρι εδώ για να συναντήσουν το κοινό της Πάρου και μαζί με τη χορωδία της Μυθωδίας να τους προσφέρουν μια εκπληκτική μουσική βραδιά.
6.885 ναυτικά μίλια! Τόσα χωρίζουν το Σαν Φρανσίσκο από την Πάρο. Αυτή η διαδρομή είχε μέσα της κι άλλες πιο μικρές διαδρομές, αλλά κυρίως είχε μια μεγάλη εσωτερική διαδρομή για τη Δήμητρα Σκανδάλη που ευτυχώς κρατάει ακόμα...
Ήξερα τη Susan Daboll πριν γνωριστούμε κανονικά. Το πρόσωπό της και το όνομά της μού ήταν οικεία, είχα προσέξει την ψηλή, νεανική της φιγούρα στη Holland Tunnel Gallery - την παλιά οικία Αζάρη - και είχα δει φωτογραφίες της στον ίδιο χώρο. Η συνέντευξη με τη Susan Daboll μού άνοιξε ένα παράθυρο σε δύο κόσμους: τον κόσμο της φωτογράφου και τον κόσμο της συζύγου του Τάκη Δημητρακόπουλου, που έφυγε από τη ζωή το 2020, και της κατοικίας τους, που δεν είναι άλλη από το εμβληματικό αρχοντικό αυτής της ιστορικής οικογένειας στο κέντρο της Παροικιάς.
Στο κέντρο του Δρυού, σ’ έναν χώρο που αναπνέει τη θάλασσα αλλά δεν την βλέπει, η Μυρτώ Ταμπουρατζάκη έστησε το όνειρό της: Nα προτείνει πράγματα που μετατρέπουν ένα οίκημα σε σπίτι. Και το καταφέρνει γιατί κουβαλάει μνήμες ζεστές παριανές αλλά είναι ανοιχτή και σε ό,τι προτείνει το μέλλον.
Στην περίπτωση που λέγεται Νίκος Συνόδης τουλάχιστον αυτό συνέβη. Πήγε και γύρισε από τη ζωή στον θάνατο κι από τον θάνατο πάλι πίσω στη ζωή. Και ξανάρχισε από το μηδέν. Πολλά αρχεία καταστράφηκαν και χρειάστηκε να δημιουργηθούν από την αρχή, όπως αυτό της ομιλίας. Κάποια όμως διατηρήθηκαν και συνέχισαν να λειτουργούν έστω και σε διαφορετική μορφή, όπως η ζωγραφική και το πάθος για το θέατρο.
