Το πανηγύρι στην Πάρο είναι η πνοή των κατοίκων της, είναι σπουδαίο γεγονός, συνοδεύει κάθε γιορτή θρησκευτική, ιστορικής ενθύμησης ή σχετιζόμενη με τους καρπούς της φύσης το σιτάρι και το σταφύλι, τον άρτο και τον οίνο ή με τη θάλασσα και τους ψαράδες της.
Ο Μανώλης Χαραλάμπους, με τη βοήθεια της αδελφής του, της κυρίας Κούλας, διευθύνει το παραδοσιακό παντοπωλείο “ο Διπλός” στην Παροικιά της Πάρου. Ένα εμβληματικό μπακάλικο, σταθερή αξία στην Πάρο για περισσότερα από πενήντα χρόνια, με ενθουσιώδεις πελάτες απ' όλον τον κόσμο...
Οι «Διαδρομές στη Μάρπησσα» είναι ένα φεστιβάλ διαφορετικό από τα άλλα. Οι κάτοικοι του όμορφου χωριού συνεισφέρουν ενεργά στη διοργάνωση του: για παράδειγμα βοηθούν στο στήσιμο των εκδηλώσεων, ανοίγουν τα σπίτια τους μετατρέποντας τα σε επισκέψιμους χώρους του φεστιβάλ, μαγειρεύουν και συμμετέχουν στα κεράσματα που προσφέρονται στους επισκέπτες στο παραδοσιακό γλέντι!
Γραβιέρα Πάρου, κεφαλάκι Πάρου, λαδοτύρι, κρασοτύρι αλλά και σουρωτό Πάρου (ξινομυζήθρα), νωπή μυζήθρα, βούτυρο γάλακτος. Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός Πάρου είναι ένας γευστικός πειρασμός...
Όταν ταξιδεύoυμε στο εξωτερικό, αναζητούμε την τέχνη και τους καλλιτέχνες που δουλεύουν έξω από το σύστημα των γκαλερί. Ανακαλύπτουμε και καταγράφουμε περιθωριακές καλλιτεχνικές εγκαταστάσεις, εφήμερη land art, αντικείμενα λαϊκής τέχνης και χειροτεχνήματα. Μέσα από αυτές τις δραστηριότητες, ανταμειβόμαστε συχνά με εκπληκτικές ενδοσκοπήσεις στον πολιτισμό των χωρών που επισκεπτόμαστε.
«Εικοστή εβδόμη του μηνός Αυγούστου. Μνήμη του Μεγαλομάρτυρος Φανουρίου του Νεοφανούς». Αυτά αναγράφει το «Μηναίον» του Αυγούστου, το λειτουργικό βιβλίο της Εκκλησίας μας, στο οποίο αναφέρονται οι ακολουθίες των εορταζομένων αυτόν το μήνα και συγκεκριμένα αυτήν την ημέρα αγίων.
Κάποτε στην Ελλάδα υπήρχε ένα όραμα για τον τουρισμό. Στις δεκαετίες του 1960 και του ’70, όταν άρχιζε να αναπτύσσεται ο τουρισμός μαζικά, κάποιοι άνθρωποι δημιούργησαν τις προϋποθέσεις ώστε η ανάπτυξη αυτή να μπει στις σωστές βάσεις. Δημιουργήθηκαν οι σχολές τουριστικών επαγγελμάτων και οι σχολές ξεναγών, στις οποίες δίδασκαν σπουδαίοι καθηγητές, οικοδομήθηκαν τα ξενοδοχεία «Ξενία» από σημαντικούς αρχιτέκτονες, σχεδιάστηκαν αφίσες –σωστά έργα τέχνης– για την προβολή της χώρας, γυρίστηκαν ταινίες που έκαναν την Ελλάδα διάσημη σε όλο τον κόσμο… με τον ΕΟΤ να σχεδιάζει την τουριστική πολιτική της χώρας, να ελέγχει και να συντονίζει την προσπάθεια αυτή.
Το καλοκαίρι του 1960 η «ξεχασμένη και από τον Θεό» Αντίπαρος επιλέγεται από τη Finos Film για τα γυρίσματα της ταινίας «Μανταλένα». Η ζωή στο νησί αλλάζει τελείως ρυθμούς και για περίπου δύο μήνες το Κάστρο, η πλατεία, η βρύση γίνονται το σκηνικό της ταινίας που θα φτάσει μέχρι το Φεστιβάλ των Καννών το 1961. Αν και ο τόπος δεν αναφέρεται στην ταινία με το πραγματικό του όνομα αλλά ως Ασπρονήσι, η Αντίπαρος (που μέχρι τότε δεν έβλεπε πολλούς «ξένους») αρχίζει να δέχεται ολοένα και περισσότερους επισκέπτες.
Όταν μπαίνει κανείς στο Ιερό Προσκύνημα της Εκατονταπυλιανής αντιλαμβάνεται το εύρος της πίστης στη θαυματουργή παρέμβαση των Αγίων και της Παναγίας καθώς αντικρύζει την πληθώρα των αφιερωμάτων που βρίσκονται στον χώρο.
Σε μια ήσυχη και μάλλον απόμερη γειτονιά της Παροικιάς, γνωστή με το όνομα «Θoλάκια», όπου σπάνια φτάνουν οι τουρίστες, υπάρχει ένα σπίτι αλλιώτικο από τα άλλα.
