Η Αγγέλικα Βαξεβανίδου ζει μόνιμα στις Λεύκες κι έχει το εργαστήρι της στο κέντρο του χωριού. Είναι μια ζωγράφος και γλύπτρια που εμφορείται από όλα τα δώρα που σε προικίζει η τέχνη – ταλέντο, αγωνία, ανησυχία, διαρκή αμφισβήτηση, διαρκή αναζήτηση…
Κρυμμένο στα γραφικά σοκάκια των Λευκών, λίγο πριν τη μεγάλη εκκλησία της Αγίας Τριάδας, βρίσκεται το εργαστήρι του Todd Marshard. Σε απόλυτη αρμονία με το περιβάλλον, το εργαστήρι – γκαλερί σε εισάγει στον κόσμο του καλλιτέχνη που άφησε τη Νέα Υόρκη και μια επιτυχημένη καριέρα φωτογράφου μόδας και προσγειώθηκε στην Πάρο για να αφιερωθεί στην τέχνη της κεραμικής. Τα κεραμικά του ιδιαίτερα, με έντονο προσωπικό χαρακτήρα, οι φωτογραφίες στους τοίχους απηχούν το παρελθόν του ως φωτογράφου μόδας και οι δημιουργίες του από βότσαλα και άλλα υλικά μαζεμένα από τις παραλίες της Πάρου μιλούν για την ιδιαίτερη σχέση του με τη φύση.
Τα κεραμικά ΝΟΕ είναι από τις πιο παλιές και πιο αναγνωρίσιμες επιχειρήσεις της Πάρου. Δημιουργοί αυτής της επωνυμίας που, εδώ και 23 χρόνια, είναι συνώνυμη με τη λιτότητα, τον καθαρό σχεδιασμό και τα φωτεινά χρώματα είναι οι Ελβετοί-Παριανοί Pierre-Alain Wolff και Brigitte Thommen, γνωστοί στην Πάρο σαν Πέτρος και Μπριζίτ. Ακολουθώντας τις σχετικές ταμπέλες φτάνει κανείς σε μια ειδυλλιακή γωνιά της δυτικής Πάρου, κοντά στο Άσπρο Χωριό όπου σε ένα περιβάλλον ανέγγιχτο και αναλλοίωτο από τον χρόνο και την υπερανάπτυξη θα ανακαλύψει τις όμορφες πήλινες δημιουργίες τους.
Η Πάρος είναι αγαπημένος μου τόπος έρευνας και μελέτης από τα φοιτητικά μου χρόνια, ειδικότερα τα χρόνια των Διδακτορικών Σπουδών στο εγνωσμένης ακαδημαϊκής αριστείας Πανεπιστήμιο Cornell των ΗΠΑ. Εκεί, στο πλαίσιο βαθύτερης μελέτης της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής των κλασικών χρόνων, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα έναν κοσμοπολίτη γλύπτη του 4ου αιώνα π.Χ. από την Πάρο, τον Σκόπα, λιγότερο γνωστό στο ευρύ κοινό σε σχέση με τους άλλους μεγάλους του καιρού του, τον Πραξιτέλη και τον Λύσιππο.
Από τον Απρίλιο του 1941, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά τις αρχικές επιτυχίες του ελληνικού στρατού εναντίον των ιταλικών δυνάμεων στο μέτωπο της Αλβανίας, η Ελλάδα βρέθηκε υπό τριπλή κατοχή: γερμανική, ιταλική και βουλγαρική.
Εκεί κοντά στο μεσοπόλεμο, όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι μεταλλικοί τενεκέδες εμφανίστηκε στο νησί και η πρώτη χειροποίητη καράβα. Κάποιος παππούς, κάποιος γονιός πρωτοέφτιαξε ένα μικρό τσίγκινο καράβι για το παιδί του, από τον τενεκέ του λαδιού ή της φέτας που υπήρχε στο σπίτι.
Από τη δεκαετία του 1920 μέχρι σήμερα, η τουριστική βιομηχανία αναδείχθηκε σταδιακά ως ένας από τους κρισιμότερους πυλώνες της ελληνικής οικονομίας, αλλάκαι παράγοντας αλλαγής, εν πολλοίς, της φυσιογνωμίαςτης Ελλάδας. Σε αυτή τη διαδρομή, μερικοί από τους επιφανέστερους Έλληνες εικαστικούς, φωτογράφους και γραφίστες διαμόρφωσαν, σε μεγάλο βαθμό, τη (διαχρονική) εικόνα της χώρας στον κόσμο.
Τα παλιά τα χρόνια όταν ακόμα η μηχανή δεν είχε ανέβει στα καΐκια και τα πανιά ταξίδευαν τα σκαριά, τότε που το εμπόριο γινόταν με περάματα, οι καϊκτσήδες φόρτωναν το καΐκι με σαβούρα που άδειαζαν όταν έφταναν στο προορισμό που θα φόρτωναν τα προϊόντα στο αμπάρι.
Ένα νησί σε προχωρημένη εφηβεία, πάνω ακριβώς στο άνθος της νιότης του. Ένα νησί στην πιο όμορφη στιγμή του, αυτό ήταν η Πάρος του 1980. Ένας πραγματικός τόπος ξεκούρασης και παραθερισμού σε μια εποχή πλήρους αθωότητας μέσα από την ασπρόμαυρη γοητεία μιας συλλογής φωτογραφιών.
Πώς είναι η Πάρος σήμερα; Πώς ήταν τη δεκαετία του 1950 και πώς μέχρι πριν από λίγα χρόνια που άρχισε να λειτουργεί ως χρυσωρυχείο και κατέπλευσαν μέχρι εδώ κατακτητές, μεταλλωρύχοι, χρυσωρύχοι και πειρατές διάφοροι;
