Mια ζωή γεμάτη θάλασσα και μουσική. Έτσι θα χαρακτήριζα την περιπλάνηση του Παντελή Θαλασσινού ως τώρα. Απ’ ό,τι μας είπε πάντως στη συνέντευξη αυτή, φαίνεται πως τελικά τον κέρδισε η Πάρος, αν και μέσα στην καρδιά του είναι κι η Σέριφος κι η Χίος, ιδιαίτερες του πατρίδες.
Η μελωδία της δημιουργικότητας σε sample έχει κάτι από θάλασσα! «900 λέξεις για τη συνέντευξη» το όριο του αρχισυντάκτη. Κι εγώ στην πρώτη μου πολυπληθή με μουσικούς του νησιού. Όταν την παρέδωσα η αντίδραση ήταν αναμενόμενη «Μα αυτό δεν είναι συνέντευξη!», ο αρχισυντάκτης ομιλεί πάντα. Ναι, δεν ήταν. Ήταν διηγήσεις, γέλια, πάσες, καρφιά, παύσεις και μουσική, άφθονη μουσική. «Τα έχω κάνει θάλασσα, αφεντικό;» τον ρώτησα. «Αν χωράνε σε 900 λέξεις όχι». Χωρέσανε, σε sample παρουσίαση. Ιδού.
Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις πραγματικά έναν τόπο, είναι να τον περπατήσεις, να περιπλανηθείς σε αυτόν χωρίς βιάση, να του αφιερώσεις χρόνο.
Απλωμένη στην αγκαλιά ενός μικρού κόλπου που βλέπει νοτιοδυτικά, η Αλυκή είναι αρκετά μεγάλη ώστε να διαθέτει όλα όσα θα χρειαστεί ο επισκέπτης, διατηρώντας όμως πάντα μια ήρεμη και φιλόξενη ατμόσφαιρα, γεγονός που την καθιστά ιδανική για οικογένειες και γενικότερα για όσους θέλουν ήσυχες διακοπές.
Σε αντιδιαστολή με τον –μάλλον υπερβολικό– μαρμαρόστρωτο δρόμο που μοιάζει να οδηγεί στο... πουθενά, ο όλος χώρος των λατομείων δίνει μια εικόνα εγκατάλειψης. Μοναδική και εξαιρετικά ευχάριστη εξαίρεση τα σμιλεμένα από μάρμαρο σύγχρονα γλυπτά που βρίσκονται σε διαμορφωμένο ανοικτό χώρο κοντά στα αρχαία λατομεία.
Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχετε ακούσει ποτέ για τη «συμιακή σκάφη». Πρόκειται για ένα ασυνήθιστο παραδοσιακό σκαρί που κατασκευαζόταν σχεδόν αποκλειστικά στη Σύμη, ένα από τα σπογγαλιευτικά νησιά του Αιγαίου με μεγάλη ναυπηγική παράδοση.
Για το κλήμα, το αμπέλι και την φροντίδα του πολλοί μύθοι υπάρχουν. Η ιστορία είναι μία: χιλιάδες χρόνια πριν ο άνθρωπος ανακάλυψε το δώρο του Διόνυσου το αμπέλι ή κλήμα και σταδιακά έμαθε να το φροντίζει με τον ίδιο απώτερο στόχο: τη μέθεξη και την ευδαιμονία. Η γνώση αυτή παραδίδεται από γενιά σε γενιά και ας προχώρησε ο άνθρωπος και ας ανακάλυψε την τεχνολογία και τις ανέσεις της.
Το τοπίο της Πάρου δεν είναι πάντοτε τόσο ξανθό, βραχώδες και ξερό, παίρνει και άλλες όψεις και άλλα χρώματα κυρίως την Άνοιξη. Τότε η Πάρος γίνεται πολύχρωμη από τις παπαρούνες, τις μαργαρίτες, τις λαδανιές, τα σπάρτα, τις μυρσινιές, τον αμάραντο, τα βότανα που ευωδιάζουν.
Έχετε αναρωτηθεί πως ήταν κάποια μέρη πριν 30 - 40 - 50 χρόνια... πριν τα περιδιαβούμε εμείς; Περπατώντας στα στενά του παραδοσιακού οικισμού της Παροικιάς και συγκεκριμένα από την αγορά και μέσα. Στον οικισμό που εκτείνεται από την πλατεία της Μαντώς Μαυρογένους και φτάνει πέρα από το Φραγκικό κάστρο της πόλης...
Λεύκες, Πρόδρομος, Μάρμαρα, Μάρπησσα. Οι επιτάφιοι με τους αγρούς καρφωμένους πάνω τους ανασταίνουν με την μυρωδιά τους τη μνήμη.
