Οι ιδιοκτήτες εμπιστεύτηκαν τον Γιώργο Καβάλλη για τη μελέτη και κατασκευή μιας παραδοσιακής κατοικίας. Το αρχιτεκτονικό αποτέλεσμα είναι η σύγχρονη εφαρμογή της αρχέγονης κυκλαδικής αρχιτεκτονικής που συνδυάζει τα σπίτια της αρχαίας Δήλου με την εσωτερική αυλή έως τα βυζαντινά καστρομονάστηρα με τις μαρμάρινες σκαλιστές πορτοσιές.
Η εμπειρία από τη συμμετοχή μου στη διοργάνωση διεθνών αγώνων μού έχει αποδείξει ότι τα οφέλη για το νησί από τέτοιου είδους ενασχολήσεις είναι τόσο σημαντικά, που πραγματικά θα έπρεπε να κυνηγάμε τέτοιες ευκαιρίες και όχι να τις διώχνουμε σε άλλες χώρες.
Το τοπίο του λιμανιού εκπέμπει τόση ηρεμία και γαλήνη, που σου δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεσαι κάπου μακριά. Εδώ, λοιπόν, ανακαινίσαμε το ήδη υπάρχον ξενοδοχείο και δημιουργήσαμε με τη γυναίκα μου την Ελένη δώδεκα ωραία δωμάτια με πανοραμική θέα. Το ονομάσαμε Sunday Hotel, από το όνομα της κόρης μας, που ήρθε στον κόσμο τα Χριστούγεννα, ημέρα Κυριακή!
Οδηγός μου από παιδί, ενστικτωδώς, είναι να ακολουθώ το κάλεσμα της δημιουργικής έμπνευσης ακόμα και αν οι θυσίες που απαιτούνται είναι τεράστιες. Είναι το μόνο στο οποίο οφείλει ένας καλλιτέχνης να είναι πιστός.
Γνώρισα την Πάρο το 1975, την εποχή της αθωότητας, και αγάπησα τη Νάουσα του καπετάν Λινάρδου, τις Λεύκες του τελευταίου μυλωνά του νησιού, του μπαρμπα-Αρτέμη, όταν το λιμανάκι της Νάουσας ήταν το πιο όμορφο ψαροχώρι των Κυκλάδων.
Το εστιατόριο δεν είναι μία δουλειά στην οποία ετοιμάζεις τα φαγητά, τα μαγειρεύεις, τα δίνεις και… «τελειώνει το πανηγύρι». Είναι κάτι καθαρά ενεργειακό, έχει ανατολίτικη λειτουργία και κίνηση, που πλησιάζει το Tai Chi… Θέλει καλή ενέργεια για να βγει το φαΐ με καλή ενέργεια, θέλει πολύ διάβασμα, πολλή ισορροπία…
Αποφάσισα να υλοποιήσω την ανακαίνιση και επέκτασή του θεάτρου των Λευκών, οραματιζόμενος να γίνει ένας πολυχώρος· αλλά και με πρακτική σκέψη, καθότι όποια εκδήλωση και να τελούσαμε στην κοινότητα δεν υπήρχε ο απαραίτητος χώρος, επομένως χρειαζόμασταν έναν μεγαλύτερο – και αυτόν το ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει το συγκεκριμένο θέατρο.
Να κλείνω τα μάτια. Να ακούω τους ήχους του ανέμου και της θάλασσας, τις αρμονίες των φωνών και των αναπνοών και να οσφραίνομαι τις μυρωδιές εκείνες που δίνουν ζωή σε κάθε πιάτο. Να κλείνω τα μάτια και να οσφραίνομαι ήδη τη μυρωδιά του πιάτου που θέλω να ετοιμάσω, να κλείνω τα μάτια και να βλέπω ήδη τον δρόμο που θέλω να ακολουθήσω.
Ο Κώστας Γουζέλης σπούδασε αρχιτεκτονική στη Ρώμη και γλυπτική δίπλα στον Emmanuel Herzl. Μελετάει και κατασκευάζει σπίτια κυρίως στις Κυκλάδες. Έχει κάνει μερικές εκθέσεις γλυπτικής. Παράλληλα ασχολείται με την αναστήλωση παλιών ξύλινων ιστιοφόρων καϊκιών και τη δημιουργία ντοκιμαντέρ με θαλασσινά θέματα.
Εδώ στην καρδιά του Αιγαίου, στην Πάρο, βρίσκεται η βυζαντινή εκκλησία της Εκατονταπυλιανής· μνημείο μοναδικό, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με τα αντίστοιχα της Κωνσταντινούπολης ή της Θεσσαλονίκης.
