Στο τραπέζι της γιαγιάς μου
Το φαγητό ως λίθος πολιτισμού του απέραντου μικρού νησιού μας
Τη γιαγιά Αννέζα δεν πρόλαβα να την γνωρίσω καλά. Εξάλλου δεν ήταν πραγματική γιαγιά μου. Μπήκα στο παριανό της σπίτι ως νύφη, ακόμα όμως κι όταν εκείνη είχε για χρόνια φύγει, εγώ έκοβα λεμόνια από τη λεμονιά της, έπλενα τα γαλάζια γυάλινα ποτήρια της προίκας της κι έτρωγα στην κουζίνα της με το όνομά της πάντα στο στόμα για δύο λόγους: γιατί παντού υπήρχε μια αφορμή να θυμηθούμε τη γιαγιά, και γιατί τίποτα -μα τίποτα- δεν ήταν πια ακριβώς όπως το έφτιαχνε η γιαγιά.