Πενήντα χρόνια πριν από την ελληνική επανάσταση, η Πάρος έγραψε μια πολύ σημαντική ιστορική σελίδα στη σχέση της με τη ρωσική υπερδύναμη. Τo 2021 γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση αλλά και το έτος Ιστορίας Ελλάδας-Ρωσίας, όπου αναδεικνύονται οι ιστορικές συναντήσεις των δύο λαών στην πορεία του χρόνου.
Το 2008 οργανώθηκε στο Aegean Center for the Fine Arts, στην Παροικιά μία έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Παριανοί Ολλανδοί / Dutch Artists on Paros”. Από τους πέντε καλλιτέχνες που συμμετείχαν στην έκθεση αυτή, σίγουρα ο πιο Παριανός είναι ο Wim Drion, όχι μόνο γιατί το έργο του εμπνέεται από το Παριανό τοπίο -φυσικό και ανθρωπογενές-, όχι μόνο γιατί το διαπερνά το φως του Αιγαίου απ’ άκρη σ’ άκρη αλλά γιατί ο Wim Drion με τη γυναίκα του Eva είναι, νομίζω, ενταγμένοι μέσα στην παριανή κοινωνία και την πολιτιστική ζωή του νησιού πολύ περισσότερο από όλους τους αλλοδαπούς καλλιτέχνες που ζουν εδώ.
"Στην επαρχία, το παράθυρο αντικαθιστά το θέατρο και τους περιπάτους." έγραφε γύρω στο 1850 ο Γκιστάβ Φλομπέρ. Στην Πάρο του 2017, επτά αξιόλογες θεατρικές ομάδες είναι από καιρό πανέτοιμες να τον διαψεύσουν. Η ζωηρή τους δράση, το εξαιρετικό επίπεδο υποκριτικής, το πολύ καλά επιλεγμένο ρεπερτόριο και η ενθουσιώδης ανταπόκριση του κοινού έχουν δημιουργήσει μικρούς πνευματικούς κύκλους στο νησί, που κρατούν ζωντανή και εξελίσσουν κάθε καλλιτεχνική αναζήτηση που μπορείς να έχεις ως θεατής ή ως συμμετέχων. Οι μικρές θεατρικές αίθουσες λειτουργούν μυσταγωγικά “πίσω από τις κουίντες” της γρήγορης τουριστικής εικόνας, ενώ φέτος η 29η Συνάντηση Ερασιτεχνικών Θιάσων Αιγαίου στην Πάρο θα είναι αναμφισβήτητα το καλλιτεχνικό γεγονός του νησιού.
Οξύς και δίκαιος, τολμηρός αλλά και γοητευτικός στον λόγο του, ο Μανόλης Κορρές είναι ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην ιστορία της αρχιτεκτονικής. Με αξιοζήλευτη πορεία στα έργα αναστήλωσης του Παρθενώνα και πρόσφατα του Παναγίου Τάφου, η καριέρα του είναι γεμάτη βραβεύσεις και διακρίσεις όπως ο τίτλος του μέλους της Ακαδημίας Αθηνών που του απονεμήθηκε πριν λίγους μήνες. Στο Parola μας μίλησε για όλα, και κυρίως για τα αρχαία λατομεία μαρμάρου της Πάρου, τη γνωστή ανοιχτή πληγή, στα πλευρά του νησιού.
Γνωστός στην ελληνική κοινότητα στο Παρίσι ως ο άνθρωπος που διδάσκει “τα ελληνικά ως ξένη γλώσσα” ο Νίκος Γραικός είναι ο άνθρωπος που συμμετείχε στην ίδρυση του συλλόγου Φωνή-Γραφή για τη διάδοση των νέων ελληνικών στη Γαλλία.
Με τον Παμίνο συναντηθήκαμε πριν 10 χρόνια στο Πίσω Λιβάδι πίνοντας μέντα λικέρ με σόδα. Πριν 3 χρόνια είχα την τιμή να ζήσω για ένα καλοκαίρι σε ένα από τα σπίτια του και μάλιστα σε αυτό που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το δικό του. Η εμπειρία αυτή - άκρως διδακτική για εμένα- αποτέλεσε σημαντική αφετηρία εικαστικής αναζήτησης. Ο Παμίνος σύντομα μετετράπη σε πατρική φιγούρα, αφού η κριτική του δεν περιορίστηκε μονάχα στους Ναύτες που τότε ετοίμαζα, αλλά κυριολεκτικά σε ό,τι με αφορούσε. Σήμερα, συμπεραίνω το απόσταγμα της διδαχής του... Την επιμονή στον Ελληνισμό, λαμπρή πηγή εσωτερικής ελευθερίας!
Μια πρόσκληση σε σπίτι φίλων, ένα κτήμα που πουλιόταν δίπλα, η αγάπη για την ιστιοπλοΐα, το δικό της σπίτι στη Santa Maria, η εικοσιπενταετής σχέση με το νησί. Η Ελένη Φιλιπποπούλου ζωγραφίζει ιδιοσυγκρασιακά και ομολογεί ότι η Πάρος "τρυπώνει" πάντα μέσα στην παλέτα της.
Ένας μεσήλικας γιατρός επαρχίας, ένα κορίτσι κάτω από τον καυτό καλοκαιρινό ήλιο, τα νιάτα, η μοναξιά, η παρεξήγηση, η Αντίπαρος... Ο Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, σκηνοθέτης της ταινίας Suntan μας μιλάει για τους πρωταγωνιστές, τα γυρίσματα και το νησί που εδώ και χρόνια έχει γίνει ο επίλεκτος τόπος του.
Είναι συγγραφέας, δημοσιογράφος, ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ), λάτρης του Τσάντλερ και του Χάμετ και Παριανός από την πλευρά της μητέρας του. Ο Γιάννης Ράγκος μας λέει ότι η αστυνομική λογοτεχνία δεν είναι μια λογοτεχνία της σπαζοκεφαλιάς, κι ότι ο συγγραφέας για να λέγεται συγγραφέας πρέπει πρωτίστως να είναι αναγνώστης.
Το Φεστιβάλ Πάρου για δεύτερη συνεχή χρονιά, μας ξεναγεί σε μια διαφορετική Πάρο και μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε το νησί μέσα από τις ιστορίες, τις αφηγήσεις, τα βιώματα, τις μνήμες και τις αναμνήσεις των ανθρώπων της. Οι ιστορίες που ξεχάσαμε, οι αναμνήσεις που δεν διηγηθήκαμε, τα βιώματα που δεν κατέγραψε η επίσημη ιστορία έχουν τον πρώτο λόγο στο πλούσιο και πρωτότυπο πρόγραμμα δράσεων πολιτισμού, που έχει επιμελώς σχεδιαστεί για να υποδεχτεί μικρούς και μεγάλους, επισκέπτες και ντόπιους.
