Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιος δόκιμος μουσικός όρος αλλά οι εξαιρετικοί μουσικοί με τους οποίους μιλήσαμε για αυτό το θέμα, ένα μας κατέστησαν σαφές: Με τη τζαζ δεν χρειαζόμαστε τις ταμπέλες. Είναι μια μουσική ευρύχωρη, ανοιχτή σε πειραματισμούς, σε κάθε καινούριο πάντρεμα, ευέλικτη, περιπετειώδης, υπέροχη...
Έξι παραδοσιακοί τεχνίτες, αφήνουν για λίγο το έργο τους για να κοιτάξουν τον φακό της φωτογράφου Φανής Αλεξανδροπούλου και να απαντήσουν στις ερωτήσεις μας. Τα λόγια τους λίγα, εδώ μιλούν τα χέρια μέσα από την τέχνη και το υλικό του καθενός: μάρμαρο, ξύλο, σίδερο, πηλός και νήμα. Τέχνες παλιές όσο και ο άνθρωπος. Κοινό γνώρισμα όλων, ότι αγαπούν με πάθος τη δουλειά τους και θα αφήσουν ισχυρό αποτύπωμα στο νησί όπως συμβαίνει πάντοτε με τους αυθεντικούς δημιουργούς.
H συνάντηση με την αρχαιολόγο Φωτεινή Ζαφειροπούλου έγινε στην έδρα του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, ένα όμορφο νεοκλασικό κτίριο του Τσίλερ στο κέντρο της Αθήνας. Λίγα μέτρα πιο κει βρισκόταν παλιά η ελληνογαλλική σχολή Saint Joseph, στην οποία και φοίτησε. Η γνώση της γαλλικής γλώσσας όπως και της αγγλικής της εξασφάλισαν την πρώτη της δουλειά ως καθηγήτριας ξένων γλωσσών αλλά και ως ξεναγού με αριθμό αδείας πέντε (!) κατά τα φοιτητικά της χρόνια.
Ο Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος είναι ένα από τα πιο διαυγή, στιλπνά, νεανικά πνεύματα της εποχής μας. Κατάγεται από τον Πύργο Ηλείας και υπηρέτησε ως στρατιωτικός γιατρός ως το 1982 οπότε παραιτήθηκε από το Στράτευμα. Διηγηματογράφος ή μάλλον συγγραφέας μικρών ιστοριών, έχει εκδώσει είκοσι βιβλία κι έχει λάβει πολλά βραβεία και διακρίσεις.
Αρκεί στη Νατάσα Μπιζά μια λεπτομέρεια, που θα περνούσε απαρατήρητη σε όλους μας, για να πυροδοτήσει μια αισθητική εντύπωση, η οποία με τη σειρά της διαταράσσει τις βιοτικές ισορροπίες μας, αφυπνίζοντας τη σκέψη μας. H διακεκριμένη εικαστικός σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (με δάσκαλο το Γιάννη Ψυχοπαίδη) και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης, ενώ συμμετείχε σε πολλές ομαδικές και ατομικές εκθέσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Συνεργάζεται επίσης με το Εικαστικό Εργαστήρι του Δήμου Πάρου.
Όταν η σύζυγός μου κι εγώ μετακομίσαμε από τη Νέα Υόρκη στην Πάρο το 1970, δεν μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι θα περνούσαμε ολόκληρη την ενήλικη ζωή μας εδώ. Δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι διακοσίων ετών, αυτό σημαίνει ότι έχουμε ζήσει εδώ, τον περισσότερο χρόνο ως πλήρεις πολίτες, για το ένα τέταρτο της ύπαρξής της.
Ο Κώστας Γουζέλης σπούδασε αρχιτεκτονική στη Ρώμη και γλυπτική δίπλα στον Emmanuel Herzl. Μελετάει και κατασκευάζει σπίτια κυρίως στις Κυκλάδες. Έχει κάνει μερικές εκθέσεις γλυπτικής. Παράλληλα ασχολείται με την αναστήλωση παλιών ξύλινων ιστιοφόρων καϊκιών και τη δημιουργία ντοκιμαντέρ με θαλασσινά θέματα.
Η Μαρία Δημητριάδη δεν κρατάει από την Πάρο. Εδώ όμως ζει τις περισσότερες μέρες της βδομάδας κι όπως λέει χαμογελώντας, «αν διέθετα ελικόπτερο, θα έκανα τη διαδρομή Λεύκες - Αθήνα καθημερινά».
