Πώς γνωρίζει κανείς την ιστορία ενός τόπου; Συνήθως, μέσα από βιβλία, αφηγήσεις και επισκέψεις σε μουσεία ή αρχαιολογικούς χώρους. Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες πηγές ιστορίας, στις οποίες σπάνια δίνουμε ιδιαίτερη σημασία, αν και κρύβουν σημαντικό πλούτο. Στην Πάρο δύο τέτοιες πηγές είναι τα οικογενειακά ονόματα του νησιού και τα οικόσημα των παλιών αρχοντικών οικογενειών του.
Αιτία: η απόσταξη της σούμας. Αφορμή: η πρόσκληση του φίλου μου στο γλέντι που συνοδεύει τη διαδικασία παραγωγής της με πλήρη φυσικότητα κάθε χρόνο. Μια εθιμική συμβολική ενέργεια. Όλο το «δρώμενο» παραπέμπει σε ιεροτελεστία. Αναβιώνει ξανά και ξανά, αποσκοπώντας στη μαγική δύναμη μιας κυκλικής και ατέρμονης επανάληψης. Όμοιας με αυτήν που ορίζει και τους νόμους της ζωής.
Ο Βαν Γκογκ φέτος ανέβηκε στις Λεύκες, μαζί του πήγαν και η Φρίντα Κάλο, ο Πικάσο, ο Μαγκρίτ, ο Τσαρούχης κι άλλοι μεγάλοι ζωγράφοι. Πήγαν και στη Μάρπησσα. Και τους γνώρισαν οι μαθητές του ολοήμερου δημοτικού με την καθοδήγηση των δασκάλων τους, Χρύσας και Αρετής Κατσαντώνη.
Όποιος ενδιαφέρεται να δει από κοντά τα σχέδια των οικοσήμων της Πάρου, αξίζει να επισκεφθεί το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της Νάουσας, το οποίο στεγάζεται σε ένα μικρό κτίριο στην πλατεία του χωριού.
Βόρεια από την Παροικιά, στην κορυφή ενός λόφου με εκπληκτική θέα βρίσκονται τα ερείπια του ιερού του Δηλίου Απόλλωνα και της Άρτεμης. Στην αρχική του μορφή το ιερό ήταν πολύ απλό, ένας περίβολος περιέκλειε ένα βράχο και το βωμό για τις θυσίες. Από το πλάτωμα αυτό οι πιστοί έβλεπαν το ιερό νησί της Δήλου από όπου περίμεναν το σινιάλο για να αρχίσουν κι εδώ οι γιορτές προς τιμή του Απόλλωνα.
Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα στοιχεία της ανατολικής ακτής της Πάρου, είναι ο λόφος του Κεφάλου με το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στην κορυφή που ομορφαίνει με απροσδόκητο τρόπο το ήρεμο κατά τ’ άλλα τοπίο. Ο Κέφαλος με τον χαμηλότερό του Αντικέφαλο, στην άλλη άκρη της παραλίας του Μώλου, ελέγχει πλήρως το στενό πέρασμα μεταξύ Πάρου και Νάξου. Το κατάλευκο μοναστήρι στην κορυφή τονίζει απλά το τέλειο σχήμα του και προσκαλεί τον επισκέπτη να ανέβει στο λόφο.
Παριανός από επιλογή και μια ζωή δεμένος με τη θάλασσα, ο αρχιτέκτονας Κώστας Γουζέλης έχει να το λέει: το όνειρο, η ελευθερία, η αγάπη, η αίσθηση της ύπαρξης του μέσα στο σύμπαν, “καθαρά, σαν γάργαρο πηγής νεράκι”, ήρθαν στην εφηβεία του κι ακούμπησαν πάνω σ’ ένα ξύλινο, ιστιοπλοϊκό σκάφος, σφραγίζοντας έκτοτε τη διαδρομή του ανεξίτηλα.
Ο νέος αυτός οδηγός, έκδοση του Δήμου Πάρου, που κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2015, αποτελεί ένα πολύτιμο εγχειρίδιο για τους επισκέπτες αλλά και τους κατοίκους του νησιού, που θέλουν να γνωρίσουν καλύτερα τη σπουδαία ιστορία της Μεγάλης Πάρου.
Ένας άντρας και μια γυναίκα στήνουν ένα ερωτικό συμπόσιο έξω από το πλαίσιο κάθε συμβατικής λογικής, μέσα από τις αφορμές της ιστορίας, της ποίησης και της φιλοσοφίας, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα έναν αριθμό ιστοριών, ισάριθμο με τους αστερισμούς.
H συνάντηση με την αρχαιολόγο Φωτεινή Ζαφειροπούλου έγινε στην έδρα του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου, ένα όμορφο νεοκλασικό κτίριο του Τσίλερ στο κέντρο της Αθήνας. Λίγα μέτρα πιο κει βρισκόταν παλιά η ελληνογαλλική σχολή Saint Joseph, στην οποία και φοίτησε. Η γνώση της γαλλικής γλώσσας όπως και της αγγλικής της εξασφάλισαν την πρώτη της δουλειά ως καθηγήτριας ξένων γλωσσών αλλά και ως ξεναγού με αριθμό αδείας πέντε (!) κατά τα φοιτητικά της χρόνια.
