ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΑΝΔΡΕΑΚΟΥ

Συνέντευξη: Μάρω Βούλγαρη | Φωτογραφίες: Στέφανος Γεωργιάδης

«Η χορωδία είναι μοίρασμα»

Η Κωνσταντίνα Ανδρεάκου έχει ταυτίσει τη ζωή της με τη μουσική και τις χορωδίες της Πάρου. Με την ευκαιρία της φετινής βράβευσης της χορωδίας του Αρχίλοχου σε διεθνή διαγωνισμό στη Ρουμανία, μας ξεναγεί σε αυτό το γεμάτο νότες ταξίδι.

Ανήκω σε μια μουσική οικογένεια. Έζησα από μικρή ηλικία μέσα στη μουσική. Το πιάνο υπήρχε πάντα στο σπίτι, η γιαγιά, η θεία έπαιζαν και τραγουδούσαν. Για μένα ήταν από πολύ νωρίς ξεκάθαρο ότι θα ασχοληθώ με τη μουσική. Έπειτα ήρθε το ωδείο όπου ολοκλήρωσα τις σπουδές μου με την Λιάνα Χαρατσή και θεωρητικά με τον Κώστα Βαρώτση, έχω όμως σπουδάσει και κοινωνιολογία.

Μετά το διδακτορικό, ήρθε η στιγμή της αναζήτησης δουλειάς, και στέλνοντας βιογραφικά παντού, έλαβα μια πρόσκληση από τον Σπύρο Παυλάκη που είχε αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση στο Δημοτικό Ωδείο της Πάρου. Έτσι βρέθηκα στο νησί, στην αρχή ζώντας στην Αθήνα και ταξιδεύοντας για το μάθημα, ενώ σε λίγα χρόνια διορίστηκα και ως δασκάλα μουσικής, κάτι που το ήθελα πάντα γιατί είχα εξειδίκευση στο σύστημα Orff. Ξεκίνησα λοιπόν να διδάσκω στο σχολείο της Νάουσας κι όταν το 2020 έγινα διευθύντρια στο ίδιο δημοτικό, αυτό είχε για μένα μια συναισθηματική φόρτιση.

Εκτός από τη χορωδία του σχολείου ξεκινήσαμε να έχουμε και μια χορωδία στο μουσικοχορευτικό συγκρότημα της Νάουσας. Ήταν παιδική χορωδία και εκεί ξεκινήσαμε να παίρνουμε κάποια βραβεία. Παράλληλα, με τον Ολλανδό μαέστρο Orfeas John Munsey, που για μένα ήταν μεγάλος μέντορας, φτιάξαμε ένα φωνητικό σύνολο a capella στα πλαίσια λειτουργίας της σχολής του Aegean Center . Ήμουν λοιπόν και δασκάλα και χορωδός κι αυτό μου έδινε την ευκαιρία να το βλέπω κι από τις δύο όψεις. Ήταν μια έντονη εμπειρία γιατί συμμετείχα με όλους τους τρόπους. Όταν έφυγε ο μαέστρος ήταν η στιγμή να ξεκινήσω δικές μου πρωτοβουλίες.

Δημιούργησα λοιπόν ένα χορωδιακό εργαστήρι στο δημοτικό ωδείο με τίτλο «το σώμα τραγουδά, η φωνή παίζει» με το οποίο συμμετείχαμε σε διάφορες γιορτές, και τότε ήρθε η στιγμή που ανέλαβα να ανασυγκροτήσω και τις χορωδίες των ενηλίκων. Εκεί λοιπόν ήταν και το κομβικό σημείο που ενώθηκαν παλιές και καινούργιες χορωδίες με τον Νίκο Σαρρή να καλεί και τους δικούς του παλιούς χορωδούς, και συμβολικά να μου παραδίδει τη σκυτάλη. Η πορεία μας μετά είναι πολύ γρήγορη. Αμέσως, ανασυγκροτήσαμε τη χορωδία του Αρχίλοχου η οποία είχε αδρανήσει και ήταν σαν η χορωδία να επέστεψε στο σπίτι της.

Πρώτη μας εμφάνιση με αυτήν ήταν στην εθνική εορτή όπου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Γεμελιάρη, τραγουδήσαμε μέσα στο Βαπτιστήριο της Εκατονταπυλιανής. Το πρώτο άνοιγμα του φωνητικού συνόλου προς τα έξω. Από εκείνη τη στιγμή συνεχίσαμε να κάνουμε όλο και περισσότερα πράγματα όπως να βγούμε και εκτός νησιού σε διαγωνισμούς και φεστιβάλ. Ώσπου σε έναν διεθνή διαγωνισμό στη Ρουμανία, στείλαμε τρεις εκδοχές από χριστουγεννιάτικα κάλαντα: τα κυκλαδίτικα, τα βυζαντινά και της Προποντίδας. Πήραμε λοιπόν το γκραν πρι και το βραβείο κοινού.

Στα όνειρά μας είναι ένα Διεθνές Φεστιβάλ Χορωδιών στο τέλος κάθε Ιουνίου. Με πολλές καλεσμένες χορωδίες και χορωδιακό εργαστήρι. Και να μπορούμε να ψάλλουμε και μέσα στο ναό με ειδική άδεια. Με πολλή δουλειά, σεβασμό και έμπνευση, πιστεύω ότι και αυτά θα τα καταφέρουμε!